جانا دلم را دوا کن خالی ز هر مدعی کن
گویی نظر بر خدا کن پر پر چو مردانه ی دل

گویم چرا اینچنینی؟ از واژه ها کم گزینی؟
گویی سخن را رها کن نجوا و جانانه ی دل

گویی مرا هم دعا کن گویم "تو" من را دعا کن!
گویی دلم را رها کن باید چو پروانه ی دل

از خانه ها دل بچینم با لاله ها من عجینم
چشمی به میخانه دارم ارزان چو دیوانه ی دل

گویم لبت خنده دارد نقشی ز آن بنده دارد
کاندر زمین جماران زخمین چو آواره ی دل

بر خاکها می نشست و قلب مرا می شکست و
با هر دم بلبلانش لرزان چو رندانه ی دل

گویی تو هم ناله داری؟ دردی مگویانه داری؟
سری غریبانه داری؟ من هم چو همخانه ی دل!

گویی لبی تشنه دارم زخمی از آن دشنه دارم
جامی بیاور برایم مرهم به کاشانه ی دل

چشمان تو لاله گون و دلهای ما واژگون و
ذکری برایت بخوانم نم نم به میخانه ی دل

تربت برایت بیارم در کام تو دل بکارم
پیشانی ات را سپارم سوی کریمانه ی دل

دیگر نظر ها نبیند  رنگی ز چشمت نچیند
در فصل فصل زمستان رفتی بهارانه ی دل

رندانه دل را ربودی جامی ز خمخانه بودی
رسمی حسینانه بودیرنگین چو افسانه ی دل